Wie zich verliest in zijn passie, is minder verloren dan wie zijn passie verliest

8 januari 2019

Ik zal mij eerst even voorstellen, mijn naam is Tim Wijnberger, 22 jaar en ik woon in Tilburg. Ik vis ondertussen al zo’n 10 jaar op karper en ik ga dan ook het liefst ieder mogelijk moment naar het water.

Eindelijk was het dan zover, de eerste keer vissen van 2019. De weersvoorspellingen waren alles behalve comfortabel. Windkracht 5 tot 6, regen en maar 4 graden. Eenmaal bij het water aangekomen, kijk ik eens goed naar het water.

Ik loop zoals gewoonlijk eerst even een rondje om het water om te kijken hoe en wat mijn plan van vandaag word. Tijdens het lopen is er maar 1 vraag die door mijn kop heen spookt: wat bezielt mij om met dit weer te gaan vissen?!


Terug bij de auto heb ik mijn plan gemaakt, ik ga op een stek zitten waar ik vaker gezeten heb en weet wat de hotspots zijn maar waar wel de wind vol op de kant staat.

Dus het word tactisch zitten,   ik zet mijn tent zo neer dat hij net achter de rietkraag staat met de hoop dat het riet grotendeels de wind tegenhoudt en ik niet weg geblazen word (achteraf had dit totaal geen nut gehad want het waaide gewoon echt te hard).
Toen ik eenmaal zat en alle hengels lagen op scherp, merkte ik pas hoe hard het waaide.

Rond een uur of 12 haalde ik mijn beide hengels binnen, met verse onderlijnen gooi ik mijn eerste hengel gelijk goed, ik voel een harde bonk terwijl ik mijn lijn laat afzakken.

Mijn vertrouwen begint te groeien, omdat dit de plek is waar ik tot nu toe de meeste vis heb gevangen.
Ook mijn tweede hengel voorzie ik van een nieuwe rig, precies dezelfde als op de andere hengel.

Een killer krill 20 mm boilie met 2 fake corn er boven op moet het gaan doen. Maar deze hengel moet ik tegen de wind in gooien. Na 4 keer gooien ligt deze hengel nog steeds niet zoals ik wil, dus ik besluit om hem ergens anders neer te gooien.

Namelijk ongeveer 15 meter onder eigen kant waar het zo’n 3 meter diep is . Ikzelf had er nog nooit vis gevangen maar volgens de vissers die bekend zijn onder dit water moet dat een hotspot zijn.

Ik gooi, ik voel een keiharde bonk op de top van m’n hengel en weet dat ook dezes spot on ligt. Ik besluit om bij deze hengel niet bij te voeren puur om te kijken wat het doet.

Ik kruip weer terug m’n tent in en hoor mijn sounderbox piepen door de wind, de wind beukt op de zijkant van de tent en ik kijk door het raampje en zie dat mijn onthaakmat bijna opstijgt.

Rond een uur of 4 hield ik het voor gezien, het was koud, guur en het waaide te hard om überhaupt een beetje relaxed te kunnen vissen, ik haal mijn eerste hengel binnen en ik zie dat er in ieder geval iets aan mijn boilie heeft gezien want de helft is er nog maar van over.

Ook mijn tweede hengel  wil ik oppakken maar voordat mijn hand bij de molen is gaat mijn pieper als een malle tekeer.
Het zal toch niet…

Ik haal m’n hengel uit z’n steunen en ik voel een doffe gedreun op m’n hengel top. Ik probeer hem binnen te halen maar het gaat gewoonweg niet, eventjes denk ik dat hij zichzelf had vast gezwommen. Dus ik loop ongeveer 3 meter naar achteren en voel dat ik weer contact heb met de vis.

Na ongeveer een dril van 10 minuten kan eindelijk de vis landen, ik kijk in het net en zie dat het een vis van een aardig formaat. Ik hang ‘m even snel weg om alles klaar te zetten.

Toen hij eenmaal op de mat lag kreeg ik een glimlach van oor tot oor. De eerste vis van 2019 is een bak en wat voor 1.

Onverwachts, tegen mijn principes in door niet bij te voeren, 2019 gaat mijn jaar worden.

Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten